Rođena 26.12.1949. godine, u Kruševcu - gde joj je otac bio na službovanju kao otpravnik vozova na tadašnjoj Jugoslovenskoj železnici.

Iz istog razloga, sa roditeljima i bratom, više puta menjala mesto boravka sve do 1960. godine kada se doseljavaju u Beograd koji postaje njeno stalno mesto boravka.

Studirala je na Beogradskom univerzitetu, završila Višu medicinku školu preventivnog smera, i više od 30 godina radila na poslovima preventivntive u jednoj beogrdskoj medicinskoj ustanovi , istovremeno pišući i objavljujući poeziju.

Poeziju počela da objavljuje od 1968. godine u književnim listovima i časopisima SFRJ.

Prvu pesničku zbirku pod naslovom To je To, objavila je 1974. godine u Prosveta. Naredne knjige (trinaest pesničkih zbirki, knjigu eseja, knjigu antiratne prepiske i antologiju ženske poezije) objavljuje u Nolitu, BIGZ-u, SKZ-u, KOV-u, Narodnoj knjizi, RAD-u i Samizdatu B92.

Pesme su joj zastupljene u mnogim antologijama i izborima srpske poezije u zemlji i inostranstvu (Nemačka, Poljska, Španija, Austrija, Indija, Japan, Švedska...). Četiri njene pesničke knjige prevdene su, dve na engleski, jedna na makedonski i jedna na norveški jezik, kao i knjiga prepiske na nemački jezik.

Čarls Simić preveo je i načinio izbor iz njene poezije (iz knjiga Priče i druge pesme, Iz anamneze i Doroti Parker bluz) pod nazivom “A wake for the living”. Knjiga je najpre objavljena u Americi, a potom i u Britaniji.

Objavila je knjigu antiratne prepiske, koautorstvo sa Biljanom Jovanović, Radom Iveković i Marušom Krese pod nazivom Vjetar ide na jug i obrće se na sjever, najpre u nemačkom Zurkampu, a zatim u biblioteci “Apatridi” Samizdata B92.

Radio drama urađena na osnovu antiratne prepiske objavljene u Nemačkoj pod nazivom Pisma žena o ratu i nacionalizmu,u produkciji SFB/BR, izvođena je na radio stanicama u Nemačkoj, cele 1993. godine, a jula meseca 1993. proglašena je dramom meseca.

O Radmili Lazić su pisali: Alaksandar Petrov, Milan Komnenić, Radivoje Mikić, Slobodan Rakitić, Ljuba Simović, Nada Popović Perišić, Jasmina Lukić, Alan Bešlić, Đorđe Despić, Vasa Pavković, Mirko Magarašević, Bojana Stojanović Pantović, Tihomir Brajović, Dobrivoje Stanojević, Bogdan A. Popović, Marko Krstić, Gojko Božović, Nenad Milošević, Milisav Savić, Dubravka Đurić i drugi.

O poeziji Radmile Lazić napisano je više seminarskih i postdiplomskih radova, na fakultetima u Novom Sadu, Zagrebu i Lođu (Poljska).

Na glumačkim akdemijama i recitatorkim takmičenjima njene su pesme najčešće izvođene od savremenih srpskih pesnika.

Pokrenula je (sa Ljilajnom Đurđić, Dubravkom Đurić i Svetlanom Slapšak) i uređivala prvi časopis za žensku književnost i kulturu u Srbiji “ProFemina” (bila zamenica glavne i odgovorne urednice od 1994-96.).

Pokrenula u uređivala biblioteku “Femina” u Prosveti, kao i biblioteku Prethodnice u Narodnoj knjizi.

Bila je angažovana u odbrani i zaštiti umetničkih sloboda i ljudskih prava (Beogradska sekcija pisaca, Odbor za zaštitu umetničkih sloboda i ljudskih prava, Odbor za zaštitu čoveka i okoline). Učestvovala u osnivanju Civilnog pokreta otpora (29. februar 1992.). Učestvovala u svim antiratnim akcijama (Crni flor, paljenje sveća i dr.) u Beogradu devedestih godina XX veka. Bila angažovana u odbrani pesnika Gojka Đoga 1982. osuđenog zbog knjige Vunena vremena za neprijateljsku delatnost. Angažovala se i u odbrani Fljore Brovine, albanske pesnikinje sa Kosova, takođe osuđene za neprijateljsku delatnost, 1999/2000.

Bavila se publicističkim radom, objavljivala angažovane tekstove u opozicionim listovima, pre svega, u Danas-u.

Od 2000. godine objavljuje eseje u Politikinom kulturnom dodatku i kulturnom dodatku Večernjih novosti.

Član je Srpskog PEN centra od 1987. godine, a Srpskog književnog društva od 2005.

Dobitnica je posebnog priznanja za vrhunski doprinos nacionalnoj kulturi Republike Srbije (nacionalna penzija).